Ok, one more selfie

Tussenstop in Maheshwar

Na een licht rumoerige nacht zitten we al vroeg aan de aloo paratha. Joris vond het dusdanig rumoerig dat hij even na middernacht maar eens even de straat oploopt en aangeeft dat het nu wel welletjes is. “Final warning”… Ik schud mijn hoofd terwijl ik in bed lig en moet ook lachen, hoe verschillend kun je zijn?

‘s Morgens maakt hij evengoed weer een vrolijk babbeltje met dezelfde mensen. Ook raken we aan de praat met een iets ouder Indiaas echtpaar. We delen de mening dat Maheswhar oprecht betoverend is wanneer men de offers brengt aan de rivier. En inderdaad, de eerste keer dat ik hier door de poort stapte en naar rechts keek, precies het moment dat de ondergaande zon de ghats en de tempels een mooie warme gloed gaf, dat moment zal ik niet snel vergeten. Het voelde zo sereen, iets wat je niet snel associeert met India, het land met 1.3 miljard inwoners en gemiddeld 360 mensen per km2.

Het echtpaar woont in Bhopal, daar waar begin jaren tachtig de enorme ramp met het lekkende gas was. Het is nooit duidelijk geworden wat nu de echte oorzaak was. Slecht management en onderhoud of sabotage. Ook het aantal slachtoffers blijft vaag. 8000 direct en nog eens een vergelijkbaar aantal in een later stadium, ten gevolge van de gerelateerde ziekten. Gek eigenlijk, voor altijd zullen die mensen dit horen als ze zeggen waar ze wonen. “Bhopal, de plaats van de gasramp”. Het doet me denken aan Hiroshima. De volgende dag spreken we een man met een geamputeerd been, als we vragen wat er is gebeurd zegt hij simpelweg Bhopal. We berekenen dat hij toen ergens in de twintig geweest moet zijn, dan ziet je toekomst er opeens heel anders uit. Navraag leert dat er nooit een vergoeding is uitgekeerd aan de slachtoffers.

Echter, we gaan niet naar Bhopal, het plan is Mandu, daar waar er baobab bomen op een groen plateau groeien met daartussen vele paleizen, tombes, monumenten en moskeeën. Mandu is ook de reden voor de vroege start want er schijnt geen directe bus te zijn.

Op naar Mandu

Als we bijna bij het stoffige veldje zijn, ook wel het busstation genoemd, zwenkt de riksja opeens naar links i.p.v. rechts. Blijkbaar is één van de twee reeds vertrokken bussen ‘onze’ bus richting Dhamnod. Hij roept wat, andere mannen roepen wat en ja, de bus stopt. Hup, we kukelen met rugzak en al de bus in, een attente vrouw houdt me nog even vast zodat ik niet m’n evenwicht verlies bij vertrek en weg zijn we. Drie bussen verder en 3 1/2 uur later arriveren we 45 km verderop in Mandu, de eerste bestemming van de maand December. De dag dat mijn lieve Peetoom 70 wordt, ver weg in Curaçao. Andere omgeving, temperatuur waarschijnlijk gelijk.

Selfies in de ruïnes van Mandu

Tja, Afghaanse architectuur bekijken in India op een zondag, dat hadden we beter kunnen plannen…

Want met ons vele anderen die de World Heritage listed monumenten gaan bekijken. Overal zwermen van blije schoolkinderen en dagtoeristen. Ze lijken ons vreemd genoeg interessanter te vinden dan de 15e eeuwse pracht van de ‘pleasure-loving’ sultan Ghiyas-ud-din Khilji en zijn 15.000 koppige harem. Het gevolg is nog meer selfies dan anders, al leek me dat voorafgaand haast onmogelijk. Ik wil niet weten wat er allemaal op Insta, Facebook en aanverwante apps terechtkomt. Altijd en overal wordt het gevraagd, met name de meiden zijn er zeer bedreven is, ze hebben ook allemaal een (of meerdere) foto filter app(s), duidelijk daily business. Anderzijds levert het ook leuke gesprekken en hilarische situaties op. Zo transformeer ik tot een Charlie’s Angel en wordt Joris een foute crimineel met (geleende) gouden zonnebril. Ze vinden het geweldig.

Gelukkig loopt de boel leeg tegen sluitingstijd en kunnen we ook nog in alle rust mijmeren over hoe het hier vroeger geweest moet zijn. Uiteindelijk komt de veegploeg inclusief bewaking – mét geweer – en worden we vriendelijk, maar dringend verzocht het complex te verlaten. Gelukkig hebben we nog de luxe van het uitzicht op de royal enclave vanaf ons terras bij de kamer. Vragen om een upgrade leidt soms tot succes. Met een kaarsje, een thali, een boek en een laatste slokje whisky komen we de avond meer dan prima door. Zelfs de douche is warm, wat wil een mens nog meer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s