van zee naar zwembad, de leeuwen laten we rechts liggen (links eigenlijk)

Na alle luiheid in Diu, en gesprekken met passerende rickshaw chauffeurs, besluiten we nog voor een paar dagen naar Junagadh te gaan. We zijn dan weer op tijd terug in Diu om Liberation Day mee te maken. We gaan rechtstreeks, ondanks alle goedbedoelde adviezen om toch zeker een bezoek te brengen aan het Gir National Park. Daar waar de inmiddels niet meer zo zeldzame Aziatische leeuwen zijn. De filmpjes, welke we ongevraagd te zien krijgen, zijn niet echt aanlokkelijk. Een rij met jeeps met daarbij een leeuw die middels een tag opgespoord is.

de bus naar Junagadh

De eerste gaat om 4.45 in de ochtend, de laatste 8.01 uur. Daarna pas weer 14.15 uur dus die van 8 uur moeten we niet missen. De andere opties vinden we toch echt te vroeg. Mede omdat we in Diu een weliswaar primitief onderkomen hebben, maar wel met een plat dak èn privé balkonnetje, beiden met geweldig uitzicht. Zeker weten het beste van Diu. Net boven de palmbomen uit, met ‘s avonds een heldere hemel vol sterren. Perfect voor de nodige wereldbeschouwingen tot laat in de avond.

Fluisterend om verder niemand wakker te houden en nippend aan onze mini flesjes met lokale alcoholische versnaperingen. De torens van de St. John’s en St. Paul’s in het zicht, de maan erachter, de zee in de verte en de mooie gevel van een oud Portugees pand op de voorgrond. Mijn favoriete gevel van Diu. Lou Reed zingt zachtjes op de achtergrond en staat op repeat. It’s a perfect day.

De werkelijkheid van Diu is ook dat er helaas vaak nog maar weinig ‘huis’ is achter de mooie oude Portugese gevels. Veel is vervallen. Zó zonde!

Tijdens een chai sessie op de markt leren we dat er hier twee soorten steen gebruikt worden. Veel van de oude Portugese gebouwen zijn met een zachter soort gebouwd. Het opknappen ervan kost meer dan nieuwbouw en dus wordt er voor de laatste optie gekozen. Ook zijn veel eigenaren vertrokken en dus is het onderhoud in verval geraakt. Met de onafhankelijke status van Diu hebben veel mensen een dubbel paspoort en de mensen van Portugese afkomst kunnen dus vrij reizen binnen de EU. Ook zitten er veel mensen in Londen, interessant wat de nu definitieve Brexit hier zal teweegbrengen.

Dit alles heeft natuurlijk niets met de voorgenomen reis naar Junagadh te maken. Ik begon dit verhaal bij de busrit, althans, de opmaak er naar toe. Zo gaat het hier nu de hele dag door. Ik begin aan iets, word afgeleid en start net zo makkelijk weer met iets anders. Van een planning wil ik dan ook niets horen. Moeten bestaat niet, dat is de regel van de vakantie. Zou natuurlijk eigenlijk altijd de regel moeten zijn. Wat dan wel weer een mooie woordspeling is.

How we spend our days is how we spend our lives – Annie Dillard.

Bovenstaand citaat kwam ik tegen in een boek over een stel dat hun leven in Nederland verruilt voor een reizend bestaan door Europa in een oud Volkswagen busje. Zorgt bezit voor stress? Ik kan het helaas niet helemaal ontkennen. Al werkt de zoveelste lekkage thuis door blunders bij de verbouwing van de bovenetage wel extra stress bevorderd. Het is nu de derde keer en ik ben er gewoon klaar mee. En ja, natuurlijk heeft het whattsapp berichtje van de benedenburen, in combinatie van actie van mijn lieve broer en schoonzus veel erger voorkomen. En ja, ik kijk naar de armoede hier om me heen, sommigen hebben niet eens een dak. Denk dat het een dieper gevoel is, hypotheek versus de verplichting tot werken voor een bepaald salaris. Is dat ‘moeten’ voor mij? Anderzijds ben ik heel blij met de Bakkerij. Een echt thuis, precies zoals ik het wil en waar ik het wil. Dat geeft mij ook een enorm geluksgevoel. Er zijn altijd keuzes, heel veel zelfs. Dus waar maak ik me eigenlijk druk om? De wereld ligt open en er kan veel, heel veel.

Dit zijn dus het soort overpeinzingen waar ik nu de tijd voor heb, of eigenlijk de tijd voor neem. Bijvoorbeeld tijdens zo’n busrit waarmee ik deze blog startte. Afdwaling nummer twee..

de blauwe bus via de red bus app

Ik heb op advies de red bus app gedownload en deze is zeer nauwkeurig. Die precisie en het feit dat je zelfs kunt zien hoeveel, en ook welke, stoelen er nog vrij zijn staat in schril contrast met de busstations in de kleinere plaatsen. Al moet ik zeggen dat, verrassend genoeg, de daadwerkelijke vertrektijden bijna zo nauwkeurig zijn. Mits het het start punt is van de route. De aankomst tijden zijn iets minder nauwkeurig, toch geeft het een goede indicatie.

Ons verkennende bezoek aan het busstation van Diu levert weinig op want kaartjes kunnen niet vooraf gekocht worden. Ook lukt me dat niet via de app, tot zover de bruikbaarheid. We gokken dus op de bus van 8.01 uur en zo geschied.

Vertrek om 8.05 en aankomst 16 minuten eerder dan gepland. Ondertussen pakora als ontbijt, mooi verpakt in een oude krant en een touwtje erom.

Het mooie kotsende meisje van Herman Brusselmans als tijdsverdrijf. Hoe verzin je zo’n titel…

Deze Herman komt uit dezelfde streek als Herman de Coninck. Vergelijkbaar Vlaams taalgebruik, al waren die twee schijnbaar geen vrienden. De Coninck had Brusselmans ooit een column in de boekenpagina’s van De Morgen gegeven. Hij mocht schrijven over de Vlaamse literatuur en kreeg de ruimte om iedereen te bekritiseren. Maar toen Brusselmans ook Hermans vrienden begon aan te vallen, was de maat snel vol en moest hij vertrekken. So far de lenige liefde van Herman.

Tijdens de stop bij een wat vaag weg restaurant krijgt Joris van de CEO himself een rondleiding door de keuken. Je bestelt hier een chai en er gebeurt altijd van alles.

De naan-makers en de deegrollers, de groente snijders en de afwassers, een hele brigade aan mensen. Denk niet dat er ooit een westerling een stap in die keuken heeft gezet. Laat staan met een camera. Wederom is hun ‘trots’ mooi om mee te maken.

De bus jongen zorgt er gelukkig elke keer weer voor dat we op tijd bij de bus arriveren en niet opeens zonder bagage langs de weg in het stof en de brandende zon achterblijven. Deze keer moet hij Joris dus uit de keuken halen. In ruil vraagt hij uit naam van de chauffeur of we met hem op de foto willen. Maar natuurlijk, ik heb inmiddels een standaard pose. Ik weet ook zeker dat ze een filter op hun Vivo’s en Samsung’s hebben. Mijn haar kleurt standaard fel koper en we zien er allemaal wat jonger uit. Wel prettig.

brand new luxury

In Junagadh compenseren we de spaarzaam druppelende douche en de wel erg dunne piepschuim matrasjes door een prima deal te sluiten met het spiksplinternieuwe hotel Bellevue Sarovar Portico. Ze zijn net twee maanden open en zijn de enige met een dakterras en zwembad, aldus hun advertentie. Voor slechts 30 euro per nacht dompelen we ons onder in de luxe, alsmede in een ijskoud zwembad op 10 hoog. Al adem happend kijk je uit over de gehele stad. Goed wakker worden. Al moet ik eerlijk toegeven dat lichte dwang nodig was. “Het moet dan maar”… Was dat niet de 1e titel van deze reeks India blogs? Voelt als de herfst duiken in ‘t Weegje of de Noordzee. Eigenlijk te koud, achteraf heerlijk, maar die eerste stap.. Ondanks dat hier de temperatuur reeds ‘s morgens vroeg een heerlijke 22 graden bereikt.

De restaurant brigade had het gerucht blijkbaar al gehoord want ze moeten vreselijk lachen wanneer we met nog natte haren en bijna klappertandend de ontbijt ruimte binnenlopen.

Aangezien we de enige westerlingen zijn is er geen misverstand mogelijk. “Ja, dat waren wij”. Het feit dat Joris even later vrolijk het kamer meisje en -jongen binnen laat komen om de was op te halen terwijl ik nog half in m’n ondergoed rondloop helpt natuurlijk ook niet om ons minder berucht te maken. De arme jongen liep achterstevoren de kamer weer uit, z’n hoofd kon niet dieper naar de grond toe gebogen worden. Het meisje moet wel een beetje gniffelen als ze me wat onhandig ziet staan, met een spijkerbroek omgeslagen om de boel nog iets te bedekken.

De kamer heeft een giga raam tot aan de grond en we zien de heilige berg Ginar prachtig liggen. In de lucht zweven roofvogels, vlak voor het raam langs. Zwarte adelaars? Bestaan die?

We kunnen het niet laten en bestellen via room service een sandwich. Al zittend in de fauteuils voor dat grote raam bespreken we het enorme verschil in beleving. Zo zonder de geluiden en geuren van de stad, het lijkt meer een film waar je zelf opeens geen onderdeel meer van bent. Zelfde effect als reizen in een bus met airco en dus gesloten ramen. Luxe is soms fijn, maar heeft ook zo z’n kanttekeningen. We voelen ons een beetje als vissen in een aquarium.

Desalniettemin geniet ik enorm van het zalige bed. Geen stijve rug bij het opstaan en vervolgens aanschuiven bij een uitgebreid ontbijt buffet is zeker geen straf. Ook al sta je er klappertandend en met nog nadruppelde haren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s