vakantie in eigen land – van cottage tot suite

Het oorspronkelijke plan was flink wat weken ‘ergens ver weg’. Fijn weer onderdompelen in een andere cultuur, in iets nieuws, iets anders. Beleven, verwonderen, genieten, slipperen .. Kortom, dat waar ik zo van geniet.

Covid aangepaste plan was Zuid Italië. Met de auto toeren, ook om zodoende eenvoudig terug te kunnen wanneer nodig. Genieten van Puglia, Basilicata, Calabria en Sicilia. Hoe verder je in de laars afzakt, hoe minder massatoerisme (zegt men), dus dat leek ons wel wat. Wellicht inclusief Covid effect van lege musea, dwalen door de stadjes en slenteren over de stranden. Uitgebreid lunchen ipv dineren ivm eventuele avondklok en de maand januari werken vanuit een huisje nabij strand. Nadat ik aan het idee gewend was had ik er veel zin in.

Echter, het aantal positief geteste mensen nam enkel maar toe en dus besloten we maar helemaal niets te boeken en af te wachten. Realiteit was dat in december de landsgrenzen dicht gingen voor pleziertochtjes, evenals een lockdown voor de horeca en de culturele sector. De vakantie kon beginnen!

En toch is het ook mooi hoe snel je je kunt aanpassen. Alleen al je telefoon op ‘stil’ zetten, geen wekker horen en eigenlijk helemaal geen plan hebben voelt al erg aangenaam. Ik besluit de kans tot volledige onthaasting te optimaliseren en te versnellen door direct een paar dagen richting kust te boeken. Weer of geen weer. Dikke jas en wandelschoenen mee, de hakken blijven thuis. Voldoende Airbnb vouchers voor ‘the Boschhut, a quiet and simple cottage in nature. No tv, no wifi’. Hond toegestaan en dus ook Simba, de bonus hond, springt op zaterdagochtend in de auto.

Dolph en Rieka hebben niets gelogen. Hun accommodatie is precies wat we zochten, op drie minuten loopafstand van het bos, overlopend in heide, duinen en strand. De Schoorlse duinen zijn verrassend rustig, zeker als je niet al te veel de wandelpaden volgt. Warme thee en lekkere broodjes mee, zittend op een duinpan met de blik op oneindig, terwijl Simba haast niet kan wachten totdat ze de zee in mag. We twijfelen, maar nu toch echt te koud voor een duik. Voor ons dan, voor haar was niets te gek, alsof ze een verjongingskuur had gekregen, denk dat ze 3x de afstand heeft gelopen! ‘s Avonds ploffen we neer op (en voor) de bank, moe maar voldaan. Klinkt cliché, maar zo was het wel. Nog net voldoende energie voor een lekker wijntje, al is de ladder richting bed in de nok best stijl, dus het cliché ‘met mate’ gaat ook op. Alhoewel, ligt aan de definitie van ‘met mate’. De fles is in ieder geval leeg en de nachtelijke klimpartijen gaan nog ok. Simba lag trouw onderaan de ladder te wachten, dus eventuele zachte landing was gegarandeerd.

Na de gezonde Noord Hollandse duinen vertrekken we richting het bourgondische Maastricht. Onze favoriete zuiden. Daar waar we in de zomer nog heerlijk door het Bonnefantenmuseum liepen, vergapend aan het fantastische werk van Mark Manders en ‘s avonds op het terrasje van Witloof genietend van een Belgische maaltijd en een huisgestookte jenever, vernoemd naar bompa Van Sloun.

Echter, deze keer is alles dus gesloten. De musea sluiting kunnen we niet veranderen, maar gelukkig legio afhaalmogelijkheden voor een goede maaltijd. Het appartementje heeft een goede keuken inclusief oven, dus eigenlijk geen beperkingen voor wat betreft het Bourgondische. Naast het eten vinden we overal lekkere en bijzonder wijntjes. Bij het vriendelijke stel wat zich toch maar wat verveelde en een pop up restaurant startte, maar zelfs ook in de Augustijnenkerk, de tijdelijke locatie van de Bananenboxer.

We verblijven in een totaal andere omgeving dan in Schoorl. Het fijne is dat we beiden evenveel waarderen. Hier zitten we direct naast het Vrijthof in een design suite, ontworpen door Wiel Arets, architect van Nederlandse bodem. Ik herken het witte minimalistische design van Zenden. De gastvrouw legt uit dat dat inderdaad ook een project van Arets was. In 2013 heeft hij vervolgens dit voormalige postkantoor uit 1915 gerestaureerd en verbouwd tot 19 appartementen. Glazen gevels, epoxy gietvloer, mooie afgeronde vormen, Alessi all over. Hij heeft er de Victor de Stuersprijs voor mogen ontvangen. Wij vinden het meer dan prima. We kunnen overweg met het haast antieke twee pits gasstel in Schoorl alsmede met de inductieplaat + oven in Maastricht. Al zijn de culinaire opties hier uiteraard wel wat interessanter. Jeroen van Rozemarijn verovert ons met z’n voortreffelijke tonijn sashimi, hazenpeper en citroentaartjes. Zelfs dusdanig dat we bij vertrek nog een extra portie hazenpeper meenemen. Bleek achteraf een perfecte combinatie met de Gevrey-Chambertin uit 2011. Al moet ik zeggen dat daar alles wel bij zal passen. En anders zonder eten.. Wat een verwennerij, tot ons komend vanuit de Bourgogne via Londen. Hij bracht ook nog een Meursault mee. Fruitig, vet, rijk en toch fris en mild. Daar was je achteraf graag wat extra glazen voor af!

Terug naar het zuiden. Maastricht zelf is rustig. Eigenlijk wel mooi, zo’n stille stad. We slenteren door het centrum, bekijken de vele gevelstenen en lijstgevels van Wijck. Huisnaamstenen, wapenstenen en jaartalstenen, ambachten en heiligen. Maastricht heeft na Amsterdam de meest bewaarde gevelstenen van Nederland, wellicht nog maar eens terugkomen voor een wandeling met een goede gids want er horen vast mooie verhalen bij. Ook lopen we deze dagen de nodige kilometers in de omgeving. Lang leve de stappenteller. Richting st Pietersberg, door het Jekerdal, langs de stadswallen, in de stad zelf en door het heuvellandschap rondom Slenaken.

Mooie wandelingen met vergezichten, maar het meest verrassende vond ik deze keer toch wel de kunstwerken in en rondom de voormalige Berenkuil in het Aldenhofpark. De historie is niet minder verrassend. Ik kan haast niet geloven dat pas in ‘93 de laatste beer ‘bevrijd’ werd uit de kuil en naar Ouwehands Dierenpark mocht verhuizen. En dan de kunst van Michel Huisman… De dode giraffe die er kwam als gevolg van zijn droom waarin hij bezocht werd door de dode beer ‘Jo’.

Achteraf lees ik over de ‘Halfautomatische Troostmachine’ en de ‘berenkuil controverse’. De impasse werd blijkbaar doorbroken door toch een bronzen beer op een bankje verderop aan het ontwerp toe te voegen. Eenzaam en treurend zit de beer daar terwijl het strelende meisje bij de dode giraffe elk jaar een nieuwe jurk krijgt aangemeten door studenten van de modeafdeling van de Academie Beeldende Kunsten. Volgend jaar maar eens kijken was de dresscode is geworden.

Als je meer wilt weten over de Berekoil vaan Mestreech: Wikipedia of via deze link.

Wij brengen onderwijl nog een bezoekje aan de stadsbrouwerij aan de kade bij de Sint Servaasbrug. Weliswaar is het proeflokaal gesloten, maar achter gesloten deuren brouwt men gewoon door en de voorraad in de winkel is te koop. Ze zijn sinds 2 jaar weer geopend nadat Heineken in 2002 de boel op non actief zette ivm ruimtegebrek. Voor ons geen Wieckse witte, al is hier de bakermat, maar een nog veel ouder biertje, een Maltezer biertje. Prima kerstkadootje, net als de, te mooi om op te eten, chocolade picasso’s van Visser. Gecreëerd in hun ‘atelier’ in Schimmert. Je zal daar toch eens per ongeluk opgesloten worden..

En daarmee vertrekken we weer richting het midden en westen van het land. Inderdaad klaar om kerst te vieren. Als we dan toch in Nederland zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s